Pieterpad Valkenburg – St. Pietersberg

Zondag 25 september 2011

We waren erg vroeg uit de veren. Vandaag slechts 25 km te lopen. Al met al dus. We moesten zonder ontbijt op stap. Het hotelletje waar we sliepen had dat voor ons niet klaargelegd. Wij dus zonder eten op stap. We kwamen langs AH en zagen een kar met brood buiten staan. Of wij dat mochten kopen. Nee dat kon niet. Maar we mochten het wel meenemen. Nou dat lieten we ons geen tweede keer zeggen. Wij wat brood gepakt en al wandelend opgegeten. Zo ging het naar Strabeek. Van daaruit zijn we eigenlijk verder gegaan met onze tocht. Nu richting Berg en Terblijt via het Ingendael en de Bergse heide.

 

 

 

We kenden deze plaatsen nog van de Heuvellandvierdaagse. Het was nu al mooi weer en het beloofde echt een schitterende dag te worden. Met het grootste plezier waren we aan de wandel. In Terblijt kwamen we aan bij een kampeerboerderij. Het was 10 voor 10 en we hadden nog geen koffie gehad. Om tien uur gingen ze open, maar wilden ons wel van koffie voorzien. Het was heerlijk zo’n kop koffie. We spraken er nog wat met mensen die daar hadden geslapen en zijn een half uurtje later weer op stap gegaan.

Door de mooie natuur van zuid limburg liepen we naar Bemelen. Hier vergaapten wij ons weer aan de mergelgroeven. Hier grazen de Mergellandschapen op de kalkgrashellingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maastricht kwam in zicht en ons bekroop ineens het gevoel dat we echt bezig waren aan onze laatste Pieterpad kilometers…

Dwars door Maastricht kwamen we aan bij de St. Servaasbrug. Nu was het wel zwaar met onze rugzak. We waren wat verkeerd gelopen en besloten toch even terug te gaan naar het station om de rugzak in een kluis op te bergen. Dat was een goede zet. Het wandelen werd er erg aangenaam door. Weer teruggelopen naar de St. Servaasbrug en nu over de Maas naar het Vrijthof gelopen. Hier hebben we de st. Servaas bezocht. Er was net een dienst gaande en zo konden we nog een glimp opvangen van deze viering. We stonden achterin de kerk in het pikkedonker. Ik wilde wat foto’s maken en tot mijn grote stomme verbazing zag ik ineens wat in de tegels waar ik bovenop stond. Ik schrok me rot. Alsof een gezicht mij aankeek. Ik heb er wat foto’s van gemaakt. Later heb ik over deze foto’s nog gemaild met een deken van deze kerk. Er gebeuren daar blijkbaar meerdere vreemde dingen. Nou dit was er wel één van. Bij de ingang stond iemand te bedelen. Die heb ik niets gegeven maar mijn oog werd naar iemand anders geleid. Die zat op een bankje verderop. Deze man heb ik een Euro gegeven. De man zei niks en ik schrok me weer rot. Die ogen en die man had ik eerder gezien. In 1979 in Londen…Ik was helemaal van slag….Want die man in Londen heb ik ooit van de weg geplukt en teruggebracht naar het mannen tehuis. Zoveel zei hij toen niet. Keek me aan met die ogen…dezelfde ogen die ik nu bij de st. Servaas weer zag.

Ina en ik zijn doorgelopen naar het voormalige fort St. Pieter. We klommen richting de Encigroeve. Een uitgeholde berg. Nu was het nog maar een klein stukje.

 

 

 

 

 

 

Zomaar ineens kwam een einde aan onze Pieterpad tochten. Zomaar ineens stonden we bij de zuil op de st. Pietersberg. 1 minuut voor twee stonden we daar bovenop de st. Pietersberg. We kregen een luid applaus van de aanwezige mensen. Ik werd er stil van. Zoveel kilometers gelopen en dan zomaar het einde van zo’n mooie tocht. Het Pieterpad zat erop. Nu nog de foto’s maken die als bewijs mochten dienen dat we er eindelijk waren aangekomen. Na ons kwamen er meerdere wandelaars die het pad uitliepen. We hebben wat afgekwekt.

 

 

 

 

 

 

 

 

Voldaan, heel erg voldaan zijn we toen teruggelopen naar Chalet Berlust. Hier hebben we een verdient biertje gedronken en hebben er onze oorkondes opgehaald. Daarna teruggelopen naar Maastricht. We kwamen nog wat wandelaars tegen die nog naar de st. Pietersberg moesten lopen. Geweldig waren deze ontmoetingen. We zijn naar het station gelopen. We voelden ons wel vreemd. Zomaar een einde gekomen aan twee jaar wandelen.

 

 

 

 

 

 

Begonnen in Pieterburen op 28 maart 2009. Toen nog samen met Gera, Geertje, Gerard. Met hun hebben we het Pieterpad niet uitgelopen. Slechts 3 van de 19 tochten waren zij erbij. Ina en ik zijn vanaf Schoonoord samen gaan lopen. De eerste 3 tochten hebben we 3 maanden over gedaan. Daarna hebben we heel lang niet gelopen omdat dan de ene ziek was de andere ziek was of de ene of de andere niet kon. Pas op 3 oktober 2010 zijn Ina en ik samen verder gegaan. We hebben dus de overige 16 etappes in 11 maanden afgelegd. Vanaf 7 juni 2009 tot 3 oktober 2010 hebben we geen enkele etappe van het Pieterpad gelopen.

In die tussentijd hebben Ina en ik de Koninklijke weg gelopen.

Met de trein zijn we de lange tocht teruggegaan naar Rijssen. We waren apetrots. Het Pieterpad zat erop. Op de zuil stond nog een tekst: Tussen wens en vervulling ligt een grote afstand. Officieel 490 km., maar dat waren er door het verkeerd lopen wel meer geworden.

Bertje Jens en Toos Goorhuis, bedankt voor het Pieterpad!!

Ina bedankt voor meer dan 500 km. wandelplezier….

Na het Pieterpad hebben we besloten om te beginnen aan het Overijssels Havezathenpad. Hiermee zijn we gestart de week na het beëindigen van het Pieterpad. Nu ik dit schrijf, exact 14 maanden na het uitlopen van het Pieterpad, moeten we nog twee etappes van dit pad lopen. Hierna gaan we vanuit Maastricht verder. Maar dan wel naar Santiago de Compostela!

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s